กลางเสียงโห่ร้องแห่งความจงรักภักดีในภาพ ข่าวที่เราเห็นอยู่บ่อยครั้งราชินีสุธิดา ยืนอย่างสง่างามพระพักนิ่งสงบสายพระเนตร แน่วนิ่งราวสายน้ำในฤดูแล้งที่ไม่เปิดเผย คลื่นความรู้สึกแต่ภายใต้รอยยิ้มบางเบา นั้นมีสิ่งใดถูกซ่อนไว้หรือไม่ชีวิตที่ เคียงข้างกษัตริย์ดูหรูหราแต่กลับเต็มไป ด้วยกรอบเงื่อนไขที่คนทั่วไปอาจไม่เคย เข้าใจสิ่งที่เรารู้มักถูกมองผ่านเลนของ สถาบันความคาดหวังและภาพลักษณ์สิ่งที่เรา ไม่รู้คือบทสนทนาภายในจิตใจที่ไม่เคยมี ใครได้ยินคำถามคือราชินีผู้เป็นศูนย์กลาง ของสายตาจะมีพื้นที่ส่วนพระองค์เหลืออยู่ เท่าไหร่ชีวิตในพระราชวังมิใช่เวทีที่ใคร
เลือกเดินขึ้นได้เองมันคือเส้นทางที่แม้ แต่นักแสดงเองก็อาจไม่มีสิทธิ์กำกับบทดัง คำกล่าวของเซเนกาปราชญ์โรมันผู้มีอำนาจ มากยิ่งต้องเรียนรู้ที่จะอดทนเงียบงัน ในวิีโอนี้เราจะไม่ได้เปิดโปงแต่เราจะ เปิดความรู้สึกผ่านมุมมองแห่งความเข้าใจ ไม่ใช่เพื่อชี้นิ้วแต่เพื่อขยายพื้นที่ ให้เสียงที่ไม่เคยถูกเอ่ยได้ปรากฏขึ้น บ้างในแง่มุมของความเป็นมนุษย์นี่ไม่ใช่ เรื่องของราชินีเพียงคนเดียวแต่คือเรื่อง ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เลือกเงียบเพื่อให้ ประเทศชาติเดินต่อไปก่อนที่พระนางนาม สมเด็จพระนางเจ้าสุธิดาัชรสุทธาภิมลักษณะ จะถูกสถาปนาขึ้นในราชกิจจานุเบกษา
ปีพุทธศักราช 2562 ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวเดินจากโลกของ การบินมุ่งเข้าสู่เส้นทางซึ่งไม่มีคู่มือ ใดสอนให้พร้อมการเป็นคนข้างกายพระ มหากษัตริย์ไม่เหมือนบทบาทในเทพนิยายมัน คือการละทิ้งตนเองเพื่ออยู่ในกรอบที่สูง ส่งกว่าความรักและความฝันราชิชินีสุธิดา เคยรับราชการในตำแหน่งรองผู้บัญชาการ หน่วยอารักขาซึ่งนั่นไม่ใช่แค่เครื่องแบบ รู้หรืออำนาจบริหารแต่คือการฝึกฝนภายใต้ กฎระเบียบการอยู่ภายใต้แรงกดดันและความ รับผิดชอบที่เกินขีดจำกัดของหญิงสาว ธรรมดาคนหนึ่งทุกย่างก้าวที่ทรงเดินมี กล้องนับร้อยจับตาทุกประโยคที่ทรงตรัสอาจ
ถูกตีความเกินสิ่งที่ตั้งใจแล้วจะมีช่อง ว่างใดเหลือให้ตัวตนส่วนพระองค์ได้หายใจ แม้ในวันที่ราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียร เปล่งประกายแม้ในวินาทีที่ทรงสถาปนาเป็น สมเด็จพระบรมราชินีก็ไม่แน่ว่าเบื้องหลัง รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นมิได้แฝงความสั่นไหว ของผู้หญิงคนหนึ่งที่จำต้องสวมบทบาทใหญ่ เกินใจจะรองรับบางคนบอกว่าเธอโชคดีแต่หาก กลองสวมรองเท้าคู่เดียวกับเธอสักวันอาจพบ ว่าโชคดีไม่ได้เท่ากับอิสระเพราะใน ราชสำนักความรักต้องมีจังหวะความเงียบ ต้องมีระเบียบและการมีอยู่ของเธอต้องเป็น ไปเพื่อแสงของผู้อื่นดังคำของเรนามีเรกวี เยอรมันที่ว่าความยิ่งใหญ่บางอย่างก่อ
เกิดจากการอยู่ในเงามืดโดยไม่อดครวญโลก ภายนอกเห็นราชินีสุธิดาผ่านนิ่งที่ถูกคัด เลือกผ่านวิีดีโอในพิธีการผ่านพระ ฉายาักษณ์ที่ประดับไว้ในสถานที่ราชการแต่ นั่นคือเพียงเศษเสี้ยวของความเป็นตัวตน ที่ปรากฏต่อสาธารณะในทุกย่างก้าวที่ทรง ปรากฏต้องงดงามเรียบร้อยแข็งแกร่งเสมือน แสงจันทร์ที่แม้จะอ่อนโยนแต่ก็ไม่เคยมี สิทธิ์เปล่งประกายเกินดวงอาทิตย์ความเป็น สมเด็จพระราชินีคือบทบาทที่ไม่อนุญาตให้ เหนื่อยไม่อนุญาตให้ร้องไห้และไม่อนุญาต แม้แต่จะเงียบเกินความเหมาะสมพระองค์ไม่ ใช่เพียงสตรีหมายเลข 1 แต่คือสัญลักษณ์ ของสถาบันผู้ที่ต้องดำรงอยู่ในภาพลักษณ์
มากกว่าความรู้สึกไม่มีวันหยุดให้กับ ราชินีไม่มีพื้นที่ให้ความเปราะบางและ ยิ่งไม่มีใครคาดหวังว่าเธอจะมีความทุกข์ แม้จะมีช่วงเวลาที่ข่าวลือกระพือว่าพระ องค์ไม่ปรากฏพระวรกายต่อสาธารณะเป็นเวลา นานก็ไม่มีใครรู้ว่านั่นคือการพักผ่อน หรือการหลีกเล้นพื้นที่ส่วนพระองค์จึง เปรียบได้กับดอกไม้ที่ถูกวางในตู้กระจก สวยแต่ไร้กลิ่นสง่างามแต่ไม่มีลมอกผ่าน และยิ่งเธอเงียบภาพที่คนอื่นสร้างให้ก็ ยิ่งดังดั่งคำกล่าวของคอยุงสิ่งที่เราไม่ เผชิญในจิตใจจะกลายเป็นชะตารที่เราต้อง ใช้ชีวิตอยู่กับมันราชินีสุธิดาอาจไม่ได้ พูดอะไรแต่ความเงียบของพระองค์อาจกำลัง
พูดทุกอย่างเมื่อพูดถึงคำว่าราชินีผู้คน มักจินตนาการถึงบัลลังก์หัดประดับเพชรและ เสียงแตรแสดงความยินดีแต่ในเบื้องลึกของ ฉากชีวิตนั้นอาจมีบาดแผลที่ไม่สามารถ รักษาด้วยยศศักดิ์หรือคำสดุดีราชินี สุธิดามิได้เป็นเพียงพระชายาแต่คือกำแพง ที่มองไม่เห็นแห่งสถาบันทรงรับภาระของการ เป็นบุคคลสาธารณะที่ต้องแบกรับความคาด หวังจากทั้งภายในและภายนอกในขณะที่ต้อง เก็บงำทุกความรู้สึกไว้ใต้รอยยิ้มเรียบ สงบแต่เบื้องหลังความสง่างามนั้นอาจมี ความเปราะบางซ่อนอยู่ความโดดเดี่ยวที่คน มีเกียรติมักไม่กล้าเอ่ยความเหนื่อยล้า ที่ไม่สามารถขอหยุดพักและความรักที่บาง
ครั้งอาจต้องแลกกับความเงียบงันในทาง จิตวิทยาบุคคลที่อยู่ภายใต้สปอตไลท์ที่ เ็นมักเกิดภาวะหลอมรวมกับบทบาทจนสูญเสีย ตัวตนและเมื่อใดที่ไม่สามารถแสดงความอ่อน แอได้ความรู้สึกเหล่านั้นจะย้อนกลับมา กระทบภายในใจอย่างเงียบงัน คอลีนเคยกล่าวไว้ว่าเงาคือส่วนหนึ่งของ จิตวิญญาณที่ถูกปฏิเสธและเงานั้นอาจเท่า บัลลังก์หากความเงียบคือกรอกความรู้สึกก็ คือบาดแผลที่ไม่มีใครเห็นเพราะในบทบาทของ ราชินีแม้แต่การเศร้าก็ต้องกระทำอย่างมี ศักดิ์ศรีแม้แต่การหายไปจากพื้นที่ สาธารณะก็อาจต้องมีคำอธิบายที่สง่างามแต่ คำถามคือเมื่อใดกันที่ใครสักคนจะถามว่า
เธอยังมีความสุขอยู่หรือเปล่าความเงียบ ของพระองค์จึงมิใช่สัญญาณของการยอมจำนน แต่มันคือค้ำสารภาพที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย เมื่อบุคคลใดขึ้นสู่เวทีของความเป็น ราชินีเสียงกระซิบจากเงามืดย่อมตามมาไม่ ขาดสายราชินีสุธิดาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นช่วง เวลาที่พระองค์หายไปจากสายตาสาธารณะในบาง ห้วงยิ่งกระพือข่าวลือให้ลุกลามอย่างไร้ ขอบเขตไม่ว่าจะเป็นการลี้หายความขัดแย้ง หรือบทบาทที่ถูกลดทอนสื่อบางรายใช้ถ้อยคำ เชิงปริศนาผู้คนบางกลุ่มดึงประเด็นไปสู่ ทฤษฎีสมคบคิดแต่สิ่งที่น่ากังวลไม่ใช่ตัว ข่าวหากแต่คือวิธีที่เราตอบสนองต่อข่าว นั้นในยุคที่ข้อมูลเคลื่อนเร็วกว่าแสงผู้
ชมมักกลายเป็นผู้ตัดสินโดยอัตโนมัติโดย ลืมไปว่าเบื้องหลังตำแหน่งคือความเป็น มนุษย์ที่ยังมีลมหายใจราชสำนักมี ธรรมเนียมในการสื่อสารอย่างเงียบงันบาง เรื่องไม่เอ่ยไม่ใช่เพราะซ่อนแต่เพราะ วัฒนธรรมแห่งความยับยั้งการปรากฏหรือไม่ ปรากฏจึงไม่สามารถตีความได้เพียงเสี้ยว เดียวของความเงียบ ถ้าเราเชื่อในข่าวทุกกระแสที่ไร้ที่มาเรา ก็เสี่ยงต่อการทำร้ายบุคคลสาธารณะที่อาจ ต้องการเพียงช่วงเวลาหนึ่งของความเป็น ส่วนตัวสิ่งที่ควรถามคือในฐานะประชาชนเรา มีสิทธิ์รู้แค่ไหนและมีความรับผิดชอบใน การรู้อย่างไรนิเชอเคยเขียนไว้ว่าเขาผู้ ที่จ้องลึกลงไปในเหวจงระวังไม่ให้เหวจ้อง
2กลับมาที่เจ้าความอยากรู้เรื่องเบื้อง หลังชีวิตราชินีจึงควรเดินเคียงกับสติและ เมตตาและเหนือสิ่งอื่นใดเมื่อข่าวกลาย เป็นความรุนแรงในคราบความบันเทิงเราต้อง ถามตัวเองว่าเรายังเป็นผู้เสพข่าวหรือ เป็นผู้ร่วมสร้างบาดแผลให้ผู้อื่นอยู่ หรือไม่ ในตอนสุดท้ายของเรื่องราวนี้เรามิได้มุ่ง หวังจะเข้าใจราชินีสุธิดาทั้งหมดแต่เพียง ขอวางช่องว่างเล็กๆให้ความเข้าใจได้เริ่ม ต้นเดินทางเพราะในโลกที่ผู้หญิงมักถูกขอ ให้สมบูแบบบทบาทราชินีคือภาพสะท้อนที่ชัด เจนที่สุดของความคาดหวังนั้นต้องสง่างาม แต่ไม่แสดงอารมณ์ต้องมั่นคงแต่ไม่แข็ง กระด้างต้องอยู่ใต้แสงไฟแต่ไม่อนุญาตให้
มีเสียงเป็นของตนเองเขาว่าในความเงียบของ พระองค์เรากลับได้ยินบางสิ่งที่ดังกว่า เสียงปรบมือนั่นคือความกล้าหาญที่จะดำรง อยู่แม้จะอยู่ท่ามกลางความไม่แน่นอนแม้จะ ไร้พื้นที่ปลอดภัยสำหรับความเปราะบาง ราชินีสุธิดามิใช่เพียงสตรีในตำหนักแต่ คือผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องแบกรับความคาด หวังของคนทั้งแผ่นดินในขณะที่บางครั้งอาจ ไม่มีใครเคยถามว่าพระองค์ต้องการอะไรหาก โลกนี้มีสิ่งหนึ่งที่ควรมอบให้แก่เธอนั่น อาจไม่ใช่เพียงคำถวายพระพรแต่คือสิทธิ์ใน การรู้สึกและสิทธิ์ในการนิ่งเงียบโดยไม่ ต้องอธิบาย สุดท้ายนี้บทเรียนที่เราควรพบติดกลับไป
อาจเป็นสิ่งเรียบง่ายนั่นคือจงอย่าตัดสิน ชีวิตใครจากเพียงสิ่งที่เราเห็นเพราะบาง ครั้งผู้หญิงที่เงียบที่สุดอาจกำลังแบก โลกทั้งใบไว้โดยไม่พูดอะไรเลยขอให้ทุก เสียงเงียบได้มีที่ทางในโลกที่วุ่นวายและ ในรอยยิ้มบางเบาของราชินีสุธิดาอาจมีพลัง บางอย่างที่แปรเปลี่ยนหน้าที่ให้กลายเป็น ความหวังวีดีโอนี้จัดทำโดยช่องแวงแอง Channel เพื่อเปิดพื้นที่ให้กับความ เงียบที่งดงาม
