เคยสงสัยไหมว่าทำไมบางคนจึงเลือกเงียบในวันที่เสียงของพวกเขาสามารถสั่นสะเทือนได้ทั้งแผ่นดินในโลกที่เต็มไปด้วยความคาดหวังอำนาจและภาพลักษณ์ มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยยืนอยู่ในจุดที่ใครหลายคนใฝ่ฝันแต่แล้วเธอกลับเลือกเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับแม้เพียงนิดเดียวเธอคือศรีรัตน์สวัสดีผู้หญิงธรรมดาที่ครั้งหนึ่งเคยกลายเป็นหญิงสูงศักดิ์และในพริบตาเดียว กลับมาเป็นหญิงธรรมดาอีกครั้งแต่หัวใจของเธอไม่ธรรมดาอีกต่อไปไม่มีแถลงการณ์ไม่มีเสียงโวยวายมีเพียงความเงียบ เงียบจนทั้งประเทศต้องหยุดฟังความเงียบที่ไม่ใช่การยอมแพ้แต่คือการเลือกการเลือกเดินออกจากวังหลวงพร้อมศักดิ์ศรีและแววตาที่ไม่เคยสั่นไหวผู้คนเรียกเธอด้วยหลายชื่อแต่ไม่มีใครรู้ว่าใต้แววตาสงบนั้นซ่อนอะไรไว้บ้างความรัก
ความผิดหวังหรือความกล้าหาญที่ไม่มีใครเข้าใจในแง่จิตวิทยาแบบคอลลิงสิ่งที่ศรัทธาเลือกทำคือการบูชายัญตัวตนที่สังคมสร้างขึ้น เพื่อกลับมาพบตัวตนที่แท้จริงของเธออีกครั้งมันไม่ใช่ความพ่ายแพ้แต่มันคือการแยกตัวอินเตอร์วิวเอชั่น 4 การแยกตัวจากหน้าที่บทบาทและการคาดหวังเพื่อฟังเสียงเบาเบาภายในใจของตนเองเสียงที่หมักถูกกลบด้วยเสียงปรบมือจากภายนอกผู้หญิงส่วนใหญ่กลัวการสูญเสียสถานะแต่ศรีรัตน์ กล้าสูญเสียเพื่อรักษาความเป็นมนุษย์ของตนเองเธอไม่ต้องการเป็นแค่รูปในกรอบทองแต่เธอต้องการเป็นแม่เป็นลูกสาวเป็นหญิงสาวที่ยังมีสิทธิ์ฝันและในความเงียบนั้นเองเธอสอนให้เรารู้ว่า
เกียรติยศไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งแต่อยู่ที่ความสง่างามในการเลือกแม้ต้องเลือกจากไปลองคิดดูสิถ้าวันหนึ่งคุณต้องยืนอยู่กลางสนามหลวงกับเสียงกระซิบของล้านคนกับคำตัดสินจากสังคมคุณจะเลือกอะไร สี่รัฐสี่รัฐไม่เคยบอกเราแต่การกระทำของเธอพูดดังยิ่งกว่าคำพูดใดใดไม่มีใครรู้ว่าเธอร้องไห้กี่ครั้งในคืนนั้นไม่มีใครเห็นว่าเธอกอดลูกชายแน่นแค่ไหนก่อนจะปล่อยมือไม่มีภาพถ่ายไม่มีคลิป ไม่มีแถลงข่าวมีเพียงรอยเท้าที่เดินจากไปอย่างเงียบงันแต่ตราตรึงใจคนทั้งแผ่นดินจนถึงทุกวันนี้ในปรัชญาแบบโรมันสโตร์อิกสโตร์เซสเซมผู้แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่คนที่ยึดครอง
แต่คือคนที่กล้าปล่อยวางและศรีรัตน์คือสตรีผู้กล้าปล่อยวางแม้รู้ว่าการจากไปของเธอจะสร้างความสั่นสะเทือนในหัวใจของคนทั้งประเทศ แต่นั่นแหละคือบทเรียนที่ไม่ต้องการคำสอนแค่เพียงได้เห็นเธอยืนอยู่ในความเงียบโลกก็รู้แล้วว่าผู้หญิงที่รู้คุณค่าของตนเองไม่ต้องยื้ออะไรไว้เธอแค่เลือกที่จะเป็น วันที่เธอเลือกถอดรัดเกล้าไม่ใช่แค่เครื่องประดับที่หลุดจากศีรษะแต่คือการถอดถอนตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นโดยสังคมสี่รัฐไม่ได้เดินออกจากวังอย่างอ่อนแอ แต่เดินออกด้วยความหนักแน่นที่ผู้หญิงทั่วไปอาจไม่เข้าใจไม่มีใครถามว่าภายในใจเธอในวินาทีนั้นรู้สึกอย่างไร
เพราะทุกคนมัวแต่ตั้งคำถามว่าทำไมเธอถึงยอมแต่ความจริงก็คือเธอไม่ได้ยอมเธอเลือกต่างหาก ภายใต้ความเงียบของเธอมีเสียงคำรามของจิตวิญญาณที่ไม่ยอมถูกกลืนเธอไม่ได้ต้องการอยู่ในแสงไฟตลอดเวลาแต่เธออยากรู้ว่าเมื่อไม่มีมงกุฎอยู่บนหัวเธอยังเหลืออะไรอยู่ในหัวใจ สี่รัตน์ยังเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่คุณไม่ยอมรับมันจะควบคุมคุณสี่รัตน์จึงเลือกยอมรับเงาของตน แม้มันจะหมายถึงการเดินออกจากฝันในวัยสาวแม้มันจะหมายถึงการจากลูกจากตำหนักจากตำแหน่งแต่เมื่อเรายอมรับเงาเราจะไม่กลัวมันอีกต่อไปเธออาจเคยเป็นหญิงสาวที่เชื่อในเทพนิยายเคยเฝ้าฝันถึงวันที่ได้ใส่ชุดเจ้าหญิงแต่นิทานในชีวิตจริง
ไม่ได้จบด้วยคำว่าอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไปเพราะในโลกจริงความรักต้องแลกด้วยความอดทนและความจงรักภักดีอาจไม่มีพื้นที่ให้ตัวตนสี่รัฐเลือกยอมแลกทุกอย่าง เพื่อรักษาสิ่งที่สำคัญกว่า นั่นคือหัวใจที่ยังเต้นเป็นของตัวเอง เธอไม่ยอมให้ตัวตนถูกบดบังด้วยภาพฝันของใครทั้งสิ้น ในจิตวิทยาหญิงอานามะวาเกะไท เธอคือสัญลักษณ์ของแฟมิลี่เนมเพลสที่ไม่ต้องเสียงดัง เธอคือพลังแห่งการตื่นรู้ภายใน เธอไม่แข่งไม่โวยวายไม่ต้องชนะแต่กลับชนะในแบบที่เงียบงันและลึกซึ้งที่สุด สี่ คุณเคยเจอไหม คนที่ไม่พูดอะไรเลย แต่เพียงการมีอยู่ของเขา ก็ทำให้คุณรู้สึกสะเทือนใจ
นั่นแหละคือสี่รัตน์ ทุกสายตาจ้องมองว่าเธอแพ้แต่จริงจริงแล้วการถอยออกอย่างมีศักดิ์ศรีคือชัยชนะของคนที่กล้าเลือกตัวเองในมุมหนึ่งของประวัติศาสตร์เธออาจเป็นเพียงอดีตพระชายาแต่ในใจของผู้คนจำนวนมากเธอคือผู้หญิงที่เคยมีทุกอย่าง และเลือกเดินจากทุกอย่างด้วยหัวใจที่มั่นคงศักดิ์ศรีที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในเครื่องราชย์แต่อยู่ในวิธีที่เรายืนหยัดเมื่อทุกอย่างพังลง และสี่รัตน์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความนิ่งความนิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบต้องหันมามองเธอไม่ได้หายไปเธอเพียงแค่ถอยออกมาเพื่อให้เห็นชัดขึ้นทั้งโลกทั้งตัวเองและความหมายของคำว่าเป็น
เป็นผู้หญิงและนั่นคือความงดงามที่ไม่มีแสงแฟลชใดส่องถึงแต่เปล่งประกายในความทรงจำของผู้คนตลอดไป ไม่มีใครได้เห็นเธอร้องไห้ไม่มีใครได้ยินเสียงสะอื้นของเธอในคืนเงียบที่ประตูวังปิดลงแต่บางสิ่งกลับดังก้องยิ่งกว่าคำพูดใดใด เธอคือความกล้าหาญของผู้หญิงที่เลือกถอยในเวลาที่คนอื่นจะยื้อเธอไม่ทวงคืนไม่แก้ตัวไม่ขอความเห็นใจไม่เรียกร้องความยุติธรรม เพราะคนที่รู้ค่าของตัวเองไม่ต้องการให้ใครมาตัดสินค่าให้โลกภายนอกอาจมองว่าเธอแพ้แต่ในโลกภายในของจิตวิญญาณเธอชนะชนะความกลัวชนะการยึดติดชนะสิ่งลวงที่เคยถูกเรียกว่าความฝันผู้หญิงแบบศรีรัตน์
ไม่ได้จากไปอย่างลืมง่ายเธอฝากรอยเท้าไว้กับหัวใจของผู้คนฝากคำถามที่ไม่มีใครกล้าตอบและฝากพลังเงียบที่ยังสะท้อนอยู่ในดวงตาของผู้หญิงอีกนับพันคำถามคือเธอเจ็บไหมคำตอบคือแน่นอนเพราะไม่มีใครเดินออกจากความรักโดยไม่รู้สึก แต่ที่สำคัญกว่าความเจ็บปวดก็คือสิ่งที่เธอได้กลับมาเธอได้คืนความเงียบความเงียบที่ไม่ใช่ความว่างเปล่าแต่คือพื้นที่ให้หัวใจได้ฟังเสียงตัวเองอีกครั้ง โซเวียตเคยสอนว่าไม่มี
อะไรอยู่ในอำนาจของเรายกเว้นความคิดของเราเองและนั่นคือสิ่งที่เธอพิสูจน์เธอไม่สามารถควบคุมโลก แต่เธอสามารถควบคุมวิธีที่เธอตอบสนองต่อมันไม่ใช่ด้วยน้ำตาไม่ใช่ด้วยคำโทษแต่ด้วยการนิ่งอย่างสง่างาม
ทุกความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ทุกบาดแผลที่ไม่ได้พูดออกมาไม่ได้ทำให้เธออ่อนแอกลับทำให้เธอกลายเป็นกระจกสะท้อนสังคมเราเคยคาดหวังให้ผู้หญิงในวังต้องยิ้มเสมอต้องสวยต้องเงียบต้องอยู่ในกรอบแต่ศรีรัตน์เลือกทำลายกรอบนั้นด้วยความเงียบและนั่นแหละ เงียบคือความกล้าหาญสูงสุดเพราะมันง่ายที่จะยิ้มเมื่อทุกอย่างสวยงามแต่มันยากมากที่จะเงียบอย่างมั่นคง ท่ามกลางพายุศรีรัตน์ไม่ได้หายไปจากประวัติศาสตร์เธอกลับเป็นบทเรียนที่ไร้เสียงแต่คมชัดที่สุดสำหรับคนที่ยังเข้าใจผิดว่าผู้หญิงต้องยอมเสมอเธอสอนให้เรารู้ว่า และผู้หญิงก็มีสิทธิ์เลือกเดินออก
ผู้หญิงก็มีสิทธิ์บอกว่าพอแล้วโดยไม่ต้องอธิบายและในโลกที่คนวิ่งตามชื่อเสียง สี่รัฐเลือกวิ่งตามเสรีภาพภายในไม่มีใครเห็นเธอกลับมาแต่ก็ไม่มีใครลืมว่าเธอเคยอยู่ตรงนั้นและเธอเคยเลือกเดินจากอย่างสง่างามกว่าที่ใครเคยเห็น สองสาวลองหลับตาแล้วนึกถึงภาพของเธอหญิงสาวในชุดผ้าไหมเรียบหรูไม่หวือหวาแววตาอ่อนโยนแต่แน่วแน่ รอยยิ้มบางบางที่ไม่ต้องแสดงมากก็สัมผัสได้ถึงความกล้าหาญภายในนั่นแหละคือศรีรัตน์หญิงสาวที่หลายคนไม่เคยรู้จักจริงจริงเพราะเรามักมองเธอผ่านข่าวผ่านฉายาผ่านภาพจำแต่แทบไม่เคยมองเธอด้วยความเข้าใจภายใต้แววตานิ่งนั้น
อาจมีร้อยเรื่องราวที่เธออยากพูดแต่เธอเลือกจะฟังมากกว่าร้องเลือกจะนิ่งมากกว่าโต้กลับและนั่นกลับทำให้เธอกลายเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ทรงพลังที่สุดเพราะพลังของเธอไม่ได้มาจากตำแหน่งแต่มาจากความไม่ยึดติด การจากวังหลวงของเธอไม่ใช่จุดจบแต่มันคือการกลับมาเริ่มต้นด้วยตัวเองไม่มีทีมงานไม่มีพิธีไม่มีบทบาทใหม่ให้เล่นมีเพียงเธอที่เปลือยเปล่าแต่มั่นคง สี่รัตน์ในจิตวิทยาของยูนี่คือช่วงเวลาแห่งการรวมเงาชาโดว์อินเทอร์เกรชั่นคือการมองเห็นทุกแง่มุมของตัวเองแม้แต่ส่วนที่เจ็บปวดน่ากลัวหรืออับอายแล้วโอบกอดมันโดยไม่ปฏิเสธสี่รัตน์จึงไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เคยอยู่ในวัง
เพียงแต่คือผู้หญิงที่กลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งมนุษย์ที่เคยผิดหวังเคยถูกคาดหวังเคยมีฝันแล้วเลือกวางมันลงและความจริงที่น่าประหลาดใจก็คือ คนที่เลือกวางความฝันลงไม่ได้หมายความว่าเขาล้มเหลวแต่คือคนที่กล้าเปลี่ยนความฝันให้กลายเป็นความจริงรูปแบบใหม่ในโลกที่หมุนเร็ว เธอเลือกเดินช้าในโลกที่เสียงดังเธอเลือกเงียบและนั่นกลายเป็นเสน่ห์ที่ใครใครก็ลืมไม่ได้ผู้หญิงอย่างศรีรัตน์ไม่จำเป็นต้องกลับมาเพราะเธอไม่เคยหายไปจากใจคนจริงจริงแม้ไม่มีบทสัมภาษณ์แม้ไม่มีพิธีกรถามถึงแม้ไม่มีภาพในโทรทัศน์ วันหนึ่งเธอยังอยู่ในความทรงจำของผู้หญิงที่เคยยอมทุกอย่างแล้วรู้ว่าวันหนึ่งควรหยุดของผู้หญิงที่เคยฝันตามแบบและวันหนึ่งกล้าฝันในแบบของตัวเองของผู้หญิงที่ไม่ใช่เจ้าหญิงในนิทานแต่คือผู้หญิงจริงที่เจ็บจริงรักจริง
และเดินออกไปอย่างจริงใจเธอไม่ใช่สัญลักษณ์ของความพ่ายแพ้แต่คือภาพสะท้อนของความกล้าที่แท้จริงกล้าที่จะจบเรื่องราวโดยไม่ต้องปิดม่านให้คนปรบมือและบางครั้งแววตาเงียบเงียบของเธอก็ดังกว่าคำพูดของทั้งประเทศ เมื่อประตูวังปิดลงเมื่อเสียงพิธีสงบเมื่อโลกภายนอกหันไปมองเรื่องราวใหม่ใหม่เธอยังยืนอยู่ตรงนั้นในความเงียบของตัวเอง สี่รัฐไม่เคยกลับมาทวงถามอดีตเธอไม่ต้องการคำขอโทษไม่เรียกร้องความยุติธรรมเพราะเธอเข้าใจว่าบางบทเรียนในชีวิตเราต้องเดินผ่านมันไม่ใช่เพื่อชนะแต่เพื่อเข้าใจตัวเองเธอสอนเราว่าการยืนหยัดไม่จำเป็นต้องยืนอยู่บนเวทีและความแข็งแกร่ง
บางครั้งก็มาในรูปแบบของการยอมรับในโลกที่ทุกคนพยายามจะเป็นใครสักคนสี่รัฐเลือกที่จะกลับมาเป็นตัวเองเธอไม่จำเป็นต้องอธิบายเพราะความจริงไม่ต้องการคำอธิบายเสมอไปเพียงแค่อยู่กับมันอย่างไม่หนี เราทุกคนต่างเคยเป็นเธอในแบบของตัวเองเคยถูกคาดหวังถูกตีกรอบถูกตัดสินเคยยอมเพื่อความรักยอมเพื่อหน้าที่ยอมเพื่อไม่ให้ใครผิดหวังแต่สุดท้ายก็มีวันที่หัวใจบอกว่าพอแล้วพอแล้ว และในวันนั้นหากเรากล้าพอที่จะฟังเสียงข้างในเราจะเข้าใจเธอทันทีแม้ไม่เคยรู้จักเธอเลยเพราะผู้หญิงแบบสี่รัก คือภาพสะท้อนของการเติบโตเติบโตจากหญิงสาวสู่สตรีจากความฝันสู่ความเข้าใจจากการยึดติดสู่การปล่อยวางและเมื่อเราได้พบกับตัวเองในที่สุด
เราไม่ต้องการบทบาทใดอีกเพราะเราไม่ต้องแสดงอีกต่อไปสุดท้ายนี้ไม่มีใครรู้ว่าเธอจะปรากฏตัวอีกเมื่อใด หรือจะมีใครพูดถึงเธอในหน้าหนังสือพิมพ์อีกไหมแต่สิ่งที่แน่นอนคือชื่อของเธอท่าทีของเธอแววตานิ่งของเธอ จะยังอยู่ในใจคนไทยอีกนานแสนนานและถ้ามีใครถามว่าผู้หญิงแบบไหนที่น่ายกย่องที่สุดคำตอบของเราคือผู้หญิงที่รู้คุณค่าของตัวเองไม่ต้องไล่ตามอะไรเลยเธอแค่เลือกที่จะเป็น เนื้อหานี้จัดทำและเรียบเรียงโดยทีมงานแว่นโกวองชานหากคุณรู้สึกถึงความงดงามหรือได้ข้อคิดจากเรื่องราวนี้อย่าลืมกดถูกใจและแชร์เพื่อส่งต่อแรงบันดาลใจให้คนที่คุณรัก
